Lepra in Nigeria | De Facts

Damiaanactie Nigeria


Recht op basiscomfort

Het is kort na de middag en de bewoners van de gemeenschap voor leprapatiënten in Oyo rusten in de schaduw van hun huis. De sfeer is gemoedelijk. Alani helpt zijn vriend Ayo met een scheerbeurt. Sinds lepra zijn handen heeft misvormd, heeft Ayo het moeilijk om dit zelf te doen. De meeste mensen wonen er alleen, want hun familie is achtergebleven in de geboortstreek. Als alles meezit, krijgen ze een paar keer per jaar bezoek.

Damiaanactie - 25 jaar in Nigeria - lepra patienten
“We hebben de gemeenschap hier onlangs helemaal gerenoveerd”, zegt Dokter Dairo van Damiaanactie. “Tot 2012 was hier niets: geen stromend water, geen elektriciteit, geen toiletten. Nu heeft iedereen hier een eigen huis, een hygiënisch onderkomen en een stevig dak boven het hoofd. We hebben ook een recreatiezaal geopend. Overdag wordt die gebruikt om opleidingen te geven over lepra. ’s Avonds kunnen de bewoners er televisie kijken.”

Dat dit allemaal geen evidentie is, blijkt wat verderop in het enige deel dat nog niet gerenoveerd is. Daar leven nog enkele leprapatiënten in donkere rottende krotten. “In het regenseizoen, waait de regen gewoon binnen.” Abigail, een stokoude maar toch nog bijdehande vrouw, vertelt: “Ik ben vannacht gebeten door ratten.” Abigail is door de lepra verlamd en moet zich op haar buik voortslepen over de harde, vuile vloer. “Het zijn mensonterende omstandigheden. We zullen Abigail en haar buren zo snel mogelijk verhuizen naar een nieuwer deel”, zegt dokter Dairo.

De levensomstandigheden in de andere gemeenschappen zijn helaas geen haar beter, waarbij de krottenwijk in de hoofdstad Lagos absoluut de kroon spant. De wijk lijkt nog het meest op een vuilnisbelt. Er is geen stromend water, er is geen afvalverwerking, er zijn open riolen met daarin spelende kinderen, en er is slechts af en toe elektriciteit. Hygiëne is er onbestaande. De ‘gewone’ sloppenwijken lijken wel luxueus in vergelijking met de kleine, donkere hokken waarin deze mensen leven: er zijn 48 kamers voor de 300 patiënten, gemiddeld 7 personen per kamer dus. Comfort en privacy zijn onbestaande. De stank is er niet te harden.

“Het is schandalig hoe deze mensen aan hun lot worden overgelaten”, zegt Dokter Osman, vertegenwoordiger van Damiaanactie Nigeria. “Eigenlijk zou heel deze wijk moeten gesaneerd worden.” Damiaanactie heeft plannen voor een opknapproject waarbij er gezorgd kan worden voor riolering, proper water en sanitair. De organisatie wil ook de vervallen krotten opknappen en schilderen. Dokter Osman denkt dat hiervoor 30.000 euro nodig is.

TEKST: Wendy Huyghe
PHOTOS: Tim Dirven @T.Dirven voor Damiaanactie

  • DAMIAANACTIE

  • Onverschilligheid doodt, Damiaanactie geneest
  • Steun ons
  • Doe nu een online gift of doneer via ons rekeningnummer
  • BE05 0000 0000 7575 (BIC BPOTBEB1)
  • Heb je een vraag?
  •  
  • E-mail: info@damiaanactie.be
  • Tel: +32 (0)2 02 422 59 11
  • Leopold II-laan 263
  • 1081 Brussel