Lepra in Nigeria | De Facts

Damiaanactie Nigeria


Nog steeds een stigma

Meneer Appy kreeg van Damiaanactie een opleiding tot schoenmaker. Sindsdien voorziet hij de hele kolonie van speciale sandalen en prothesen, maar hij droomt ervan om terug te gaan naar zijn geboortedorp. Hij durft de stap echter niet te zetten, omdat zijn vrouw – die ook in het kamp woont – net als hijzelf geamputeerd is. “Ik zou nog kunnen zeggen dat ik een auto-ongeval heb gehad, maar het feit dat we allebei een prothese hebben, is veel te verdacht. En zodra mensen doorhebben dat het een gevolg is van lepra, mogen we het vergeten. We zullen nooit worden aanvaard.”

Damiaanactie - 25 jaar in Negeria - lepra patiënten

Mohammed, de leraar uit Lagos, vertelt aan niemand dat hij lepra heeft. “Het is echt een stigma. Mijn vader vertelde mij pas dat hij lepra had, op het moment dat hij bij mij de eerste symptomen zag.” Zelf houdt hij zijn ziekte ook geheim, ook al is hij al lang niet meer besmettelijk. “Alleen mijn vrouw weet het. Mochten we dit rondvertellen, verlies ik binnen de kortste keren mijn vrienden.”

Ook Blessing, een jonge hippe kapster uit de hoofdstad, stond er alleen voor zodra gekend was dat ze lepra had. Haar man liet haar en haar zoontje in de steek, en de klanten bleven weg. “Ik mag ze dan nog zo duidelijk maken dat ik niet besmettelijk ben, ze geloven het niet. Ze willen niet dat iemand met lepra aan hun hoofd zit.”

De kolonie in Ogbomoso bestaat al honderd jaar en kende jarenlang een toestroom uit alle uithoeken van het land. Wie destijds te horen kreeg dat hij lepra had, trok meteen zelf zijn conclusies en verhuisde naar een kolonie, wetende dat hij nooit zou worden aanvaard. Veel mensen wonen er al dertig, soms zelfs vijftig jaar, en maken helemaal geen plannen om terug te keren. Ze trouwen er, krijgen kinderen en sterven er. “Op zijn minst word ik hier niet aangestaard. Je hebt geen idee hoe erg de uitsluiting is. Vroeger draaiden mensen hun hoofd als ze voorbij de kolonie reden”, zegt de 70-jarige Ajbenjor. “Nu is het een beetje beter, ook omdat het niet anders kan. De stad heeft zich uitgebreid en de afstand tot het kamp is kleiner geworden.”

Hetzelfde gebeurde met de krottenwijk in Lagos. De plek lag vroeger afgescheiden van de bewoonde wereld, maar werd opgeslokt door de groeiende stad. Maar aanvaarding is er niet. Er doen zelfs geruchten de ronde dat de autoriteiten de wijk er weg willen. Ondanks de nabijheid van de stad, is er geen contact met de ‘normale’ wereld. De bewoners leven al zo lang in deze stedelijke jungle, dat ze niet meer kunnen aarden in een gewone samenleving. En omgekeerd worden ze door de buurt gemeden als de pest. De lepra is nochtans niet meer besmettelijk. Sinds 2016 is er slechts één nieuw geval van lepra ontdekt, bij een kind.

TEKST: Wendy Huyghe
PHOTOS: Tim Dirven @T.Dirven voor Damiaanactie

  • DAMIAANACTIE

  • Onverschilligheid doodt, Damiaanactie geneest
  • Steun ons
  • Doe nu een online gift of doneer via ons rekeningnummer
  • BE05 0000 0000 7575 (BIC BPOTBEB1)
  • Heb je een vraag?
  •  
  • E-mail: info@damiaanactie.be
  • Tel: +32 (0)2 02 422 59 11
  • Leopold II-laan 263
  • 1081 Brussel